Take a closer look into my mind..

Dit is de blog van iemand die liever anoniem blijft. Een blog waar ze haar hart op tafel kan leggen, zonder dat er iemand meteen over oordeelt. Als wat ik je schrijf niks interreseerd dan is rechts bovenin het leuke rode kruisje waar je op kan klikken. Deze blog is niet gemaakt speciaal voor jou. Maar alleen voor mezelf en voor mensen die zich misschien in mij kunnen herkennen.

Lovess ♥ 

heellppp?!?!

Haaii haaaii,

Goed gevoelens zijn dus nog steeds niet weg. Sterker nog ik heb het gevoel dat ze met de dag erger worden. Nou is het rare dat ik het gevoel heb dat we steeds weer wat meer oogcontact krijgen. Dat is natuurlijk helemaal niks, maar op die momenten betekend het alles voor me. Als ik hem aan kijk lijkt het of alles om me heen even niet meer bestaat... ja ik heb dus hulp nodig. Ik zit er zo erg over te twijfelen om het hem te vertellen. Gewoon naar hem toe en zeggen wat ik vind en dan wel verder kijken wat hij denkt. De zomervakantie komt eraan en dan zie ik hem bijna niet natuurlijk. Het is nu of nooit. Wat nou als hij er ook zo over denkt? Straks krijg ik spijt later, omdat ik niet durfde. Loop ik iets heel moois mis.. Maar aan de andere kant ben ik zo bang dat hij niet hetzelfde voelt. Aangezien hij me al een keer eerder heeft gedumpt zou dat ook niet zo gek zijn. Maar toch heb ik ergens hoop. Hij is enorm gegroeid qua persoon en ik vind het prachtig omdat te zien. Hij is niet meer dat verlegen jongetje. Hij praat met gemak tegen alle meiden, maar heeft nog steeds moeite met mij heb ik het gevoel. En tja dat wekt hoop op bij mij. Wat nou als het false hoop is? Ik weet niet of ik het trek om nog een keer teleurgesteld te raken omdat hij mij niet wil. Het heeft me al een keer gebroken, een tweede klap zal behoorlijk hard zijn. Toch wil ik weten waar ik aan toe ben. Ik kan toch niet een hele zomer mezelf afvragen of hij het ook voelt of niet? Ik verdien beter dan dat. Maar waar haal ik de moed vandaan????

Ik weet precies wie ik wil, maar soms lijkt dat wat ik wil verder van mij vandaan te zijn dan ooit...

 ♥

Sometimes..

Sometimes people disappoint you, sometimes they suprise you. But you never really get to know them until you listen to whats in their hearts

 ♥

Stupid

Soms zou ik zo graag willen dat het universum zou stoppen met hem en mij op 1 pad te brengen. Klinkt waarschijnlijk belachelijk cliché allemaal maar ik weet ook niet hoe ik het anders moet verwoorden. Dat ik al bijna elke les met hem moet doorbrengen is al moeilijk zat. Nu was er dus de kans dat ik 1 les minder met hem zou hebben..gym. En hoe ik me ook stiekem amuseer als ik hem zie springen en vliegen en sexy like hell zie zijn in zn gymbroekie , weet ik dat het belachelijk is dat ik nog zo over hem denk. Het moet echt stoppen. Dus geen gym samen zou best wel ideaal zijn. Maar nee, van de 28 mensen worden er maar een stuk of 5 overgeplaats en quess who were the chosen ones? Jup ik en hij en nog 2 of 3 andere. Echt kom op zeg? Kan het nou niet 1 keer zo zijn dat we eens niet bij elkaar gepropd worden? En het erge is dat ik nu al uitkijk naar die les. Het lijkt soms alleen maar erger te worden. Twee volle weken heb ik hem niet gezien, vanwege de vakantie. En twee volle weken heb ik hem gemist. Vandaag was ik zo vrolijk. Ik had eerst niet door waarom maar nu snap ik het.. ik heb hem weer gezien. Ik voel me af en toe net zo'n verschrikkelijk puber meisje van 14 die voor het eerst een jongen leuk gaat vinden... Was er maar een uitknop.. dat zou alles zo veel makkelijker maken. Kon je maar kiezen op wie je viel, van wie je houdt.. dat zou alles zo veel makkelijker maken. 
Soms denk ik dat het beter is als ik het hem zeg, dat ik nog steeds van hem hou.. ookal weet ik dat hij niet van mij zal houden. Misschiend dat het dan stopt.. als ik het uit zijn mond hoor, recht in mijn gezicht. Dat..of ik stort totaal in en lig weken in bed met bakken ijs, dat kan natuurlijk ook.
Hoe dan ook, ik heb vandaag iets besloten. Ik stop met vechten en mezelf er tegen verzetten.. ookal betekent dat dat ik af en toe teleurgesteld zal zijn. Maar vechten tegen iets waarvan je weet dat niet weggaat is zonde van je tijd. Je leeft maar 1 keer, dus leef het volluit. Laat het maar komen. Ik kan het wel aan! ... Hoop ik..

♥ 

Back from the past

Dus hier ben ik weer. Long time no see. Veel gebeurd afgelopen jaar. Dingen waar ik liever niet naar terug kijk, maar ook dingen die ik graag keer op keer opnieuw zou willen beleven. Zo ben ik erg ziek geweest voor een paar maanden. Ik probeerde over die eene jongen te komen en heb met mijn dronken kop wat jongens gezoend op een feest. Met als resultaat, pfeiffer. Het is een ziekte die niet ernstig lijkt maar niet moet worden onderschat. Het is een ziekte waarbij je erg in een vaste routine vast komt te zitten. Opstaan na een lange nacht slaap maar niet uitgerust zijn. Elke stap die je zet, elke beweging die je maakt overal zeuren je spieren alsof je een rondje om de wereld hebt gerend. Op school wil je hoofd niks anders dan slapen, maar het moet luisteren en opletten. En eenmaal thuis ga je weer je bed in en slapen en begint de routine weer van voor af aan. Maar gelukkig ben ik weer helemaal genezen en dat heeft mijn leven in een heel ander lichtpunt gezet. Ik wil genieten van elke seconde dat ik leef. Elke seconde dat ik wakker ben. Zo heb ik een paar weken geleden mee gedaan aan de culturele avond op school. Want wie had dat ooit gedacht.... ik kan zingen en nog best goed ook. Ik heb dit altijd verborgen gehouden voor de buitenwereld. Het was iets wat van mij was, mijn muziek, en ik wilde dat niemand anders dat van me af pakte. Ik was bang voor de mening van andere en dat dat mijn muziek zou veranderen. Maar nu iedereen het weet voelt het goed. Het voelt eigenlijk super. Al die complimentjes is waar ik al die tijd van gedroomd had. Ook ben ik gevraagd om op te treden op een bruiloft. Een hele nieuwe wereld gaat voor me open. Mijn zelfvertrouwen groeit met de minuut. En toch... toch voelt het leeg voor een gedeelte. En ik besef nu pas wat dat is. Die jongen waar ik vorig jaar over vertelde was niet zomaar een jongen. Ik besef nu pas dat ik echt verliefd op hem was. Al die tijd probeerde ik boos op hem te zijn en hem te haten maar ik zie nu dat ik dat nooit gedaan heb. Ik kon het niet. Ik was alleen boos op mezelf om dat ik wist dat ik het niet kon. Ik hou van hem.. En nog steeds. Hij is het voor mij. Maar ik niet meer voor hem en nu ik dat zie.. doet het verschrikkelijk veel pijn. Ik praat bijna nooit met hem maar ik mis hem altijd. En als ik met hem praat ben ik in 17 hemels tegelijk. Ik droom over hem elke nacht. En wakker worden is dan het ergste wat er kan gebeuren... wetende dat het maar een droom was.
We zijn allebei zo veranderd. Niet alleen ik maar ook hij is ontzettend gegroeid, meer zelfverzekerd. Ik geniet ervan om hem te zien groeien. Maar omdat we allebei zo veranderd zijn geeft dat me steeds opnieuw hoop.. hoop dat er misschien nog een kans bestaat dat het kan. Dat er nog een WIJ is. Maar ik weet dat dat niet meer zal zijn.

 

Liefde is kut. Het is het mooiste wat er is op aarde, maar aan de andere kant het meeste enge. Het kan je meeslepen en je verwarren zonder dat je snapt waarom. Ik hoop dat ik ooit iemand zal vinden die mij kan laten zien dat liefde vooral mooi is. Want zolang het maar van 1 kant komt is het het verschrikkelijkste wat er is.

♥ 

One big play

One big play

 

Life is like one big play

Where we are acting all the time

Since you dropped my heart and said we were over

I am pretending like I’m fine

 

But whenever you pass me by

I swallow my pride, bite my tongue

Trying to hold the broken shards together

Make you believe like there’s nothing wrong

 

But you don’t see the million tears

That are dripping down my cheek

I try to catch them one by one

And hide them away cause they make me look weak

 

Now I’m about to rewrite this script

I’m going to erase you from my mind

And at the end I will only think

’How could my mind have been so blind?’

 

And at that time you will regret you choice

And you come right back to me

Trying to unlock my heart again

And then you will find out, you no longer have the fitting key.

 

 

Dit is een gedicht dat ik zelf geschreven heb.  

In de war

Okee een hele tijd niet geschreven. Mochen jullie denken dat ik ondertussen zelfmoord heb gepleegd ofso, dat is niet zo haha. Sterker nog het gaat juist super goed met mij. EINDELIJK. Sinds ik heb besloten om met hem te gaan praten is er echt een last van mijn schouders. Het enige probleem is dat hij de laatste tijd heel raar doet. Hij staart me lang aan, kijkt me na als ik langs loop. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar toen ik het aan vriendinnen vertelde en zij erop gingen letten merkte ze zijn rare gedraag ook steeds vaker op. Ik word hier heel nerveus van. Liever kijk ik hem niet in zijn ogen aan omdat ik weet dat die ogen waar ik op viel nogsteeds effect op me hebben. Maar als iemand je aanstaart kan je niks anders doen dan opkijken. We kijken elkaar dan aan, mijn maag draagt 100000 rondjes, ik voel mijn wangen kleuren en kijk dan snel weg en hij ook. Ik weet niet waarom hij dit doet. Zonder dat ik het wil denk ik dingen zoals: wat als hij me nou nog leuk vind, of misschien was het een fout of ging het alles voor hem te snel en heeft hij spijt. Allerlei situaties vliegen door mijn hoofd. Situaties waar ik niet aan hoor te denken, want ze zullen allemaal niet waar zijn. Het is over tussen ons, ik moet er een punt achter zetten en verder gaan. Maar waarom staart hij dan steeds naar me? pfff ik wou dat er een middel bestond om gedachtes te lezen, dat zou het leven een stuk gemakkelijker maken

♥ 

Ik snap mij niet

Vandaag 'ziek' thuis gebleven. Ik werd zo ontzettend depressief wakker vandaag, ik dacht als ik nu naar school ga en ik zie hem, dan barst ik midden in de aula in tranen uit. In plaats van me beter te voelen hier thuis heb ik nonstop lopen janken in mijn bed. En het aller ergste is nog dat ik gek werd dat ik hem vandaag niet gezien heb. Ik miste zijn gezicht, zijn aanwezigheid. What the fack is er mis met mij? Ik kan niet in zijn buurt zijn want dan kan ik elk moment gaan janken, maar zodra ik hem dan een dagje niet zie huil in weer omdat ik hem mis. Niemand begrijpt waarom hij zo belangrijk voor me was/is. Niemand weet de reden. Ik wil eigenlijk stiekem dat niemand er ooit achter zal komen. Het geheim dat ik meedrag sinds groep 8 vind ik zo verschrikkelijk dat ik gewoon niet wil dat er ooit iemand is die het hoort of te weten krijgt. Maar tegelijkertijd zou het zo opluchten om het tegen iemand te vertellen, zonder gevolgen dan.. Maar dat kan niet, want als iemand dit te weten krijgt, dan zal mijn hele leven veranderen.

♥ 

Be strong, move on

Sommige dingen klinken zo gemakkelijk. Dingen die je tegen vriendinnen zei als zij dat advies nodig hadden. Op dat moment denk je dat die dingen heel normaal zijn en lijken ze helemaal niet moeilijk. Maar kom je eenmaal in zo'n situatie, dan weet je pas hoe moeilijk die dingen eigenlijk zijn. Zo heb je van die adviesen: 'Het komt wel goed!' Terwijl je eigenlijk zo ver in de shit zit, dat je denkt dat je het daglicht nooit meer zult zien. 'Je moet je over hem heen zetten!' Terwijl je dat al zo vaak geprobeerd hebt en je zeker weet dat het practies onmogelijk is om een minuut niet aan hem te denken. 'Dit is heel normaal!' Terwijl je het gevoel hebt dat jij een 1 of andere freaking alien bent op deze aarde en niemand anders er zo over denkt. De ergste is misschien nog wel: 'Je moet niet boos zijn op jezelf om de gevoelens die je hebt' Terwijl elk ander levend wezen op deze zwefende bol weet dat JIJ de enige bent die je gevoelens kan beïnvloeden. 

Zo hadden we dus een 'gezellige' filmavond achter de rug. En mocht je het nog niet door hebben, gezellige was heel erg sarcastisch bedoeld. Hij was ook uitgenodigd en vond het blijkbaar nodig om gezellig de aandachtstrekker uit te hangen bij de andere meiden. Over hen heen hangen, tegen ze aan geplakt zitten. Verschikkelijk stomme opmerkingen maken. En wat maakt het nou uit dat ik daar kapot aan ga?! NIKS natuurlijk. Ik bedoel waarom zou hij daar rekening mee houden? Ik ben zijn verleden maar, hallo? ............. Ik heb de hele avond geprobeerd mezelf in te houden en persoonlijk vond ik eigenlijk dat ik best een goede actrice was. Mijn hele lip was dood gebeten, maar ach... ik glimlachte gezellig mee. Helaas bleken mijn vriendinnen we allang door te hebben en proberen allemaal een smoes te verzinnen om mij naar buiten te krijgen. Toen dat uiteindelijk gelukt was werd ik dood geknuffeld en toen kwamen de tranen. We hebben toen met zn alle als een stel idioten de hele wijk onveilig gemaakt en de hond uit gelaten. Gelachen en gehuild.

Gistern was echt een dag waarop in realiceerde hoe erg ik bof met zulke vriendinnen. Ik heb ook iets geleerd. Er zijn 2 soorten slimlachen. 1 ding vreugde benadrukt. 1. die verdriet verbergt. Wanneer een ander het verschil ziet tussen jouw 2 soorten glimlachen, dan weet je maar 1 ding zeker.. deze meiden kennen jouw door dik en dun en laten je nooit maar dan ook nooit vallen! DAT is wat we nou noemen ECHTE vriendschap!

♥ 

Some more

Elk meisje heeft een lach
Ek meisje heeft een traan
Elk meisje is sterk
maar kan het soms niet aan
Elk meisje is bijzonder
Elk meisje heeft verdriet
Elk meisje heeft verlangens
Geen jongen die het ziet..

Ik weet niet wat mijn gevoelens bedoelen,
Ik weet niet wat ik voor jou moet voelen.
Ik probeer mijn gevoelens te ontlopen,
Maar stiekem blijf ik toch nog hopen.
Je lijkt wel een soort verslaving,
maar hoe kom ik daar vanaf?
Als jij bij mij weggaat is dat een grote straf!
maar hoe moet het nu verder?
ik kan jou niet loslaten,mijn hart zal breken.
maar jij, je hebt me al die tijd ontweken.
wanneer zie je nou eens wat ik voor je voel?
wanneer begrijp je nou eens wat ik bedoel?

wanneer zie je nou eens dat ik van je hou?

♥ 

The Point

The Point

Crying yourself to sleep,
Waiting for him to call
So sad when you wake up,
So miserable and afraid to fall

When you’re mind says 
You need to stop
And you’re heart says
I don’t want to wake up

That’s the point
It comes to you
Living in a faded dream
Or face the truth?

When you wake up
In an empty bed
Nothing but yourself
And finally, you are not sad.

♥ 

life is unfair

Het leven is oneerlijk. Nadat ik een lange tijd in een vervelende periode zat was ik zo blij dat het voor mijn gevoel weer iets beter ging. Maar op een 1 of andere manier lijkt het als je zegt: Het leven is goed! Je leven denkt: ownee dat kan niet daar moeten we iets aan doen, laten we er even een hoop elende in brengen. Een van mijn vriendinnen doet steeds zo klef tegen hem. Zo loopt om hem heen te plakken als een  1 of andere huppelkut. Ik, persoonlijk zou dat nooit doen bij mijn vriendinnen. Natuurlijk, ik moet toegeven die 'vriendin' en ik liggen elkaar niet echt, eigenlijk lagen we elkaar nooit. In mijn ogen is ze nooit zichzelf. Okee ik heb gezegd dat ik dat ook nog nooit echt ben geweest bij iemand, maar ik ben niet fake overenthousiast en doe alsof ik iedereen mag en blablabla. Maar goed dit geeft haar geen reden om mij ontzettend veel pijn te doen. We gingen dus met de groep naar de kermis, ik dacht afleiding! Zij liep de hele avond om hem heen te plakken, echt kotsmisselijk makend. Dus mijn hele afleidingsavond was verpest, ik ging slapen met een kutgevoel. De volgende dag voelde ik me verschrikkelijk. Alsof het niet erger kon ging die 'vriendin' ook nog eens even leuk vertellen dat hij een nieuwe meid wilde, het liefst 1 met blond haar dikke tieten en kont en een navelpiercing.. alle dingen die ik niet heb dus. Ze beweerde ook nog eens dat ze niet door had dat ik erbij stond, terwijl ze me recht in de ogen aan keek! Ik moest huilen en ben toen met een geweldige vriendin door de gang gaan lopen, ik zou niet weten wat ik zonder haar moest. 

Ik deze tijden is het fijn dat je mensen om je heen hebt die je begrijpen, zo zitten 2 vriendinnen in dezelfde periode. Op een 1 of andere manier heeft dit mij en een andere vriendin closer gemaakt. Ik steun haar, zij mij. Ik zou niet weten wat ik zonder die steun zou moeten! Alsof we al jaren vriendinnen zijn, ik kan haar ook makkelijk alles vertellen, zo vertrouwd. They say that bad things happen for a reason.. misschien dat dat zo maar eens waar zou kunnen zijn.

♥ 

omgekeerde wereld?

Soms heb je meer lef dan dat je denkt. Vandaag heb ik iets gedaan waarvan ik nooit gedacht had het in me te hebben. Ik ben naast hem bij natuurkunde gaan zitten. Zonder er bij na te denken of me te bedenken wat de gevolgen kunnen zijn ben ik op hem afgestapt en BAM naast hem gaan zitten. Geen moment van twijfel. Ik eigenlijk nog steeds geen idee waarom ik dat deed. Ik wil gewoon niets liever dan dat ik dit alles achter me kan laten als een mooie herinnering en verder kan gaan. Dit kan alleen maar als we weer normaal tegen elkaar kunnen doen. Ik vond het eerst heel ongemakkelijk, en zeg nou zelf dat is niet raar. Maar wat ik gewoon niet snapte is dat hij geprecies hetzelfde tegen me deed als toen hij me leuk vond. Verlegen, durfde me niet aan te kijken. Ik moest ook steeds het gesprek draaiende houden. Weetje wat het met hem is. Hij durft heel veel te zeggen en te doen via internet of chatten, maar als puntje bij paaltje komt zie je pas hoe hij echt is. Ik dacht steeds maar dat ik het heel moeilijk zou hebben met alles en dat met hem omgaan bijna onmogelijk zou zijn. Maar HIJ is de gene die niet kan dealen met deze situatie! niet ik. Hij vond dat ik naast hem ging zitten veel ongemakkelijker dan ik zelf, wat eigenlijk zo raar is. Ik weet niet eens of hij wel wilde dat ik naast hem ging zitten, maar eigenlijk kan het me helemaal niets schelen. Hij wil toch zo graag dat het weer wordt als eerst? Nou dan kan hij het krijgen ook. Ik ben niet meer dat zwakke verlegen meisje uit de eerste die dingen maar op zich af laat komen, zoals hij doet. Ik ben zo ontzettend gegroeid daarin. Ik ben sterk en zelfverzekerd en ik ga hem eens laten zien wat hij mist! Hij heeft veelste lang invoeld gehad op mijn leven. Ik heb me veelste veel dagen slecht over mezelf gevoeld en onzeker, maar nu weet ik dat dat niet aan mij lag maar aan hem. Hij is degene die onzeker was en ik niet. Ik ben niet meer van plan het zielige hartgebroken meisje te spelen. Ik zal hem eens laten zien dat ik makkelijk zonder hem kan!

♥ 

Om gek van te worden

Ik heb weer eens een dag waarop alles niet gaat zoals ik wil. Een terugval dag noem ik het ook wel. Een dag waarop ik weer geconfronteerd word met mijn gevoelens voor hem, hoe graag ik ze ook niet zou willen hebben. Echt ik snap niet wat er mis met me is. Op school als ik hem zie probeer ik al zijn minpunten op te noemen, wat er best wel veel zijn. Dat helpt een beetje. Soms ga ik me dan zelfs afvragen wat ik in hem zie. Maar zodra hij door heeft dat ik hem aanstaar en hij kijkt me recht in de ogen aan smelt ik meteen. Ik word meteen overvallen door een warm gevoel van binnen, maar kijk snel weg. Ik weet dat wat ik nog steeds zo graag wil nooit meer zal gebeuren. Dat warme gevoel veranderd daarom direct in een golf van misselijkheid. Fijn mijn hele dag verpest. Ik wil zo graag dat ik hem aan kan kijken zonder steeds weer opnieuw door dit proces te moeten. Ik betrap mezelf nog steeds zo vaak dat ik aan het dag dromen ben in de les en denk aan hoe hij me vast houdt, me kust, hoe ik tegen hem aan leun als ik naast hem zit, hoe het voelt om geliefd te zijn door iemand. Heel even ben ik gelukkigste persoon op aarde. Maar dan wordt ik door het kleinst ding terug gehaald naar de realiteit, en besef ik dat dit allemaal bij een dagdroom zal blijven, dat het een leugen is...

♥ 

Alleen

Deze blog is veels te veel over een jongen gegaan die het niet waard is. Er zijn nog zat andere dingen waar ik mijn hart over wil luchten. Sinds ik samen met een andere vriendin in een nieuwe vriendinnen groep zit,zit mij iets dwars. Ik heb namelijk steeds opnieuw het gevoel dat ze haar meer mogen dan mij. Ik voel me vriendloos en heb vaak het gevoel dat ik er alleen maar bij ben omdat ik met haar omga. Elke keer op twitter zien dat zij met die of met die heeft afgesproken en allemaal leuke dingen doen en ik word nooit uitgenodigd. Ik mag de meiden graag, maar ik heb nog nooit met 1 van hun alleen afgesproken sinds we een groep zijn. Wil dan niemand met mij alleen zijn? Ik wil zo graag dat ze me aardig vinden, me vertrouwen. Voor al hun problemen gaan ze naar mijn vriendin, ik hoor vaak pas dingen achteraf en ik voel me eigenlijk altijd buiten gesloten. Soms heb ik het gevoel dat ik niet thuis hoor in die groep, hoe graag ik het ook zou willen. Misschien ligt het aan het fout dat ik nooit mezelf ben geweest, bij niemand. Ik heb namelijk een groot geheim waar alleen ik vanaf weet. Misschien dat ik het er ooit over zal hebben, maar nu ben ik absoluut niet klaar om het in woorden te omschrijven. I'm the girl with the unknow story..

♥ 

What are you like? o_O

Hmm vandaag was.. appart. Hij heeft zowaar tegen me gesproken en keek me zelfs aan. Blijkbaar heeft mijn gesprek met hem gisterenavond het ijs gebroken. Ik ben er heel blij mee, want ik wist niet hoelang ik het nog vol ging houden om genegeerd te worden. Maar toch voelt er iets niet lekker. Zeker nadat een vriend me vertelde dat hij vond dat ik niet genoeg initiatief getoond had in, wat wij ook samen hadden. Echt what the fack bezielt hem? Ik geen initiatief tonen?! Ik was de gene die als eerste over mijn gevoelens sprak, Ik was de gene die er alles aangedaan heeft om hem bij me te krijgen. Ik was verdomme ook de gene die hem moest vragen zijn gevoelens te uiten.. 2 KEER!! Hoe haalt hij het in zijn hoofd om dan te zeggen dat ik op het schoolfeest meer initiatief had moeten tonen?! Hij is niet eens naar me toe gekomen die avond! Ik werd letterlijk naar hem toe gesleurd. Hij is de gene die NUL initiatief heeft getoond. Ik bedoel ik was opnieuw degene die het ijs moest breken, of de betonnen muur die tussen ons is ingegroeid..of zo iets. Dat nieuws heeft mijn hele goede humeur over hem weer verpest. Gisteren was hij zo lief en heeft hij me echt super lief geholpen. Maar na wat ik vandaag heb gehoord borreld de woede weer op. Ik wil niet meer boos zijn op hem, hij is het niet eens waard. Het is verspilde energie ook nogeens. Maar het niet willen maakt me alleen nog maar meer gefrustreerd! Of zal het misschien aan de mestruatie liggen deze week ... ;D

♥ 

Vooruitgang?

Er heeft zojuist een wonder plaat gevonden! Ik weet niet of het door de hitte van het zwembad kwam dat naar mijn hoofd gestegen was of dat ik gewoon ineens heel zelfverzekerd werd, maar ik heb weer met hem gepraat! Wel is waar over biologie, maar het is toch iets? En begin van een nieuwe start zal ik het maar noemen, als vrienden. Hoewel die worden nogsteeds bitter proeven kan ik er mee leven denk ik. Ik had verwacht dat toen ik tegen hem begon te praten dat hij al snel het gesprek zou afkappen, maar gelukkig dat hij dat niet. In plaats daarvan hebben we toch echt dik een uur gepraat. Het voelde zo vertrouwd zo prettig. Ik weet niet waarom maar het voelde gewoon weer als toen we echt goede vrienden waren en we nachten met elkaar praatte over vanalles en nog wat. Ik heb die gesprekken zo gemist, maar ik denk dat dat het risico is als je date met een vriend. 

♥ 

hoe nu verder

Al een tijdje niet meer geschreven, misschien omdat ik het te druk heb gehad, misschien omdat ik niet wilde schrijven wat ik voelde of misschien omdat ik het niet meer nodig had en super vrolijk ben. Nou ik kan wel zeggen dat het het laaste absoluut niet is, want ik zit dieper in de shit dan eerst. Elke dag sta ik op met zelf vertrouwen en als ik dan eenmaal op school kom en ik hem weer zie zakt al mijn zelfvertrouwen kilometers deep de grond in. Ik voel geen verdriet meer, maar alleen maar haat en boosheid. Soms word ik wel eens bang van mezelf. Hou kan ik nou iemand zo erg haten waarvan ik nogsteeds houd. Het antwoord is: Haat en liefde zit dichtbij elkaar. Dat zijn van die gezegdes waarvan je niet begrijpt wat ze betekende totdat je ze tegen komt in het leven. 

Ik haat hem om alles wat hij heeft gedaan. Dat hij laf was, dat ik alles moest doen. Dat hij niet eerlijk tegen me was, dat hij loog. Ik haat hem omdat hij verder gaat en ik dat niet kan. Ik haat het dat hij me kan zien zonder dat het hem pijn doet en ik kapot ga als ik hem zie staan. Ik haat het dat hij weer naar andere meisjes kan kijken en dat ik het niet eens in mijn hoofd haal om naar andere jongens te kijken. Miscchien haat ik hem wel niet maar mezelf. Ben ik boos opzelf dat ik zo blind ben geweest? Dat ik nogsteeds hoop dat het goed komt, ookal weet ik dat dat nooit zal gebeuren? Omdat ik me er niet overheen kan zetten? Omdat ik iets van mezelf vraag wat nu niet mogelijk is? Omdat ik nog van hem houd?

Ik wou nu dat ik iemand had die me begreep. Ik heb genoeg vriendinnen die me proberen te begrijpen en ik ben ze daar ook zeer dankbaar voor, maar toch voelt het niet helemaal fijn. Ik weet dat ze allemaal ook zijn kant van het verhaal in hun achterhoofd hebben en dat hoe graag ik het ook wil ze nooit 100% achter me zullen staan. Ik kan ze het niet kwalijk nemen, ik bedoel hij is een vriend van hun. Maar ik zou hem nooit helemaal belachelijk kunnen maken tegenover hun. Op dit soort momenten is een anonieme vriend wel handig. Iemand die je niet kent en je niet kan beoordelen op uiterlijk of op wat je vroeger hebt gedaan. Maar waar vind je zo iemand?..

 ♥ 

love hurts

Vandaag was de ergste dag ooit. Ik dacht dat nadat ik met hem gepraat had ik het een soort van afgesloten had. Maar hem weer op school zien was verschrikkelijk. Nog erger was dat hij me geen seconde aangekeken heeft. Ben ik zo onbelangrijk? Betekende ik dan helemaal niks voor hem? En alsof het allemaal nog niet veel erger kan zit ik ook nog eens bij hem in de klas met bio. Dat wordt een leuk jaar. Hij had beloofd zich normaal tegenover me te gedragen, maar in plaats daarvan heeft hij besloten om maar gewoon in de 'ik negeer jou stand' te gaan. Het zat letterlijk met zijn rug naar me toe gedraaid.

En om het verhaal nog leuker te maken heb ik te horen gekregen dat hij heel graag wil dat het wordt zoals het was en het liefst zo snel mogelijk want vrijdag wil hij gaan karten en dan mag ik wel mee, daar heeft hij geen problemen mee. Nou bof ik even, dat HIJ daar geen problemen mee heeft. Hoe kan hij nou verwachten dat ik in 2 dagen tijd al over hem heen ben. Wie denkt hij wel niet dat ik ben? Ik kan toch niet toveren? Als het zou kunnen zou ik me meteen al over hem heen gezet hebben, ik verdien beter.. veel beter .. teminste dat wordt gezegd. Maar op een één of andere manier lukt het me gewoon niet. Ik weet niet eens dat ik zie in die loser, eigenlijk nooit geweten ook. Hij is niet eens mijn type waar ik normaal op val. Is het misschien mogelijk dat omdat ik niet weet waarom ik hem leuk vind, ik niet weet hoe ik hem uit mijn hoofd kan zetten? Pff het klinkt als een moeilijke wiskundesom dit.

Wat ik nog veel erger vind is dat hij ervoor zorgt dat ik een van mijn beste vriendinnen soms niet kan uitstaan. Sinds ik de waarheid weet is ze er altijd voor me geweest en ik ben daar super blij mee. Maar zij is ook bevriend met hem en spreekt nu de hele tijd met hem af. Zonder dat ik het wil word ik overvallen door een steek van jaloezie. Ik heb liever niet dat ze gezellig doet met iemand die mijn hart in honderd stukken heeft gewalst, maar ik kan het haar toch niet verbieden?? En ik kan hem al helemaal niet tussen onze vriendschap laten komen! Maar toch.. zou ik willen dat ze hem net zo haatte als ik..

♥ 

The talk

Het is gebeurt, ik heb met hem gepraat. Voordat ik naar school vertrok was is super zeker van mijn zaak. Ik was vast beraden hem te vertellen wat ik er allemaal van vond. Nadat ik me rooster had gehaald zou ik naar hem toe gaan en hem eens vertellen hoe het zat. Maar voordat dat ik het lokaal gehaald had kwam ik hem al tegen. Man dat was dus awkward. Ik dacht dat ik al over hem heen was, gedeeltelijk dan. Maar toen ik hem zo zag staan draaide mijn maag alle kanten op. Ik wist niet waar ik moest kijken. Blijkbaar is over hem heen komen nog een hele klus. Toen ik eindelijk mijn rooster had stonden we met een paar in de gang, en hij was daar ook. Ik wist niet meer wat ik moest doen en ik klapte dicht. En ik maar denken dat ik zo sterk was, nou niet dus. Maar goed hij kwam naar mij toe en we liepen even weg om te praten. Toen kwam ik erachter wat een ongelofelijke egoïst die eigenlijk is. Zijn reden waarom die me niet meteen had verteld dat hij me niet meer wilde was dat hij bang was dat ik iedereen tegen hem op zou zetten! Ben ik echt zo'n monster? Nee, hij zou beter moeten weten. Het deed vooral pijn dat hij bang was voor wat hem zou overkomen als hij het zei, dan wat er gebeurt met mij als hij het niet zou zeggen. Het is officieel hij is laf en heeft geen ballen.. dat is wel duidelijk

The Moment of Truth

Vandaag is het dan zover, ik ga met hem praten. Na er een nachje over te hebben geslapen ben ik een beetje gekalmeerd. Gisteren was ik boos, gekwetst en teleurgesteld. Ik weet niet of ik teleurgesteld ben in hem of in mezelf. Ben ik niet aantrekkelijk genoeg geweest voor hem? Ik vraag me af of hij mij überhaubt wel aantrekkelijk vond. Over mijn uiterlijk ben ik altijd al onzeker geweest. Waarschijnlijk komt dat door de jaren dat ik een bril had en altijd voor nerd werd uitgemaakt. Die jaren waren als scherpen messen die in je rug werden gestoken. De wonden genazen maar de littekens zijn nog altijd duidelijk zichtbaar. 

Ik heb de afgelopen uren liggen denken wat ik allemaal tegen hem ga zeggen. Ik weet niet of het zin heeft, want misschien vergeet ik alles wel weer wanneer het moment daar is. Ik wil in iedergeval dat hij weet dat hij me onzeker heeft gemaakt en gekwetst heeft. Maar ik betwijfel of ik dat wel over mijn lippen kan krijgen. Ik wil niet zwak of triest lijken. Hij wil graag vrienden blijven. Cliché, als je het aan mij vraagt. Maar dit is beter dan niets, dus ik wil dat ook. Ik hoop alleen niet dat hij me nu zielig vind en me totaal gaat negeren, omdat hij denkt dat ik het niet aan kan als hij tegen me praat. Voor mijn gevoel ben ik zelfs al over hem heen. Maar is dat wel mogelijk? Hoe kan dat nou zo snel gaan. Misschien vond ik hem minder leuk dan ik dacht. Of heb ik hem helemaal nooit leuk gevonden. Was het alleen maar spannen die ik voelde, omdat dit alles allemaal nieuw was voor mij...